بهترين آوازم را وقتي ستاره ها بيدار شدند خواندم.....
 زماني كه جهان چشمهايش بسته بود و تو در خوابي خوش مرا نمي ديدي....
 بهترين آوازم را مي داني كي خواندم؟
 زماني كه برگهاي زرد فرو ريختند از شدت غصه هاي من....
 ولي تو بي خيال روي آنها راه رفتي......
 زماني كه سردي دل تو باران را برف كرد...
 و تو با آن برف ، مرا ساختي تا آب شوم...
 اما تو نمي دانستي ،
 محبوب من!
 در گل سرخ لاي دفترت من هستم!